Rozpoczynając pracę jako nauczycielka języka łacińskiego w II LO w 1993 roku miałam świadomość współtworzenia zupełnie nowej szkoły, szkoły, która musi wrosnąć w społeczność, stać się jej integralną częścią poprzez nauczanie i wychowanie młodzieży. Teraz kiedy minęło już dziesięć lat i nadszedł czas refleksji, wraz z innymi nauczycielami mogę powiedzieć, że był to czas dobrze wykorzystany. Szkołę opuściło już sześć roczników absolwentów, a chociaż uczniów zwykle można porównać do rzeki Heraklita, jednak nasi absolwenci powracają do swej szkoły nie tylko wspomnieniami. Przychodzą do niej w czasie spotkań opłatkowych lub po prostu „żeby pogadać i spotkać się”. Wracają także na swoje praktyki studenckie, konsultują się ze swoimi dawnymi nauczycielami, korzystają z biblioteki szkolnej. Powracają też jako nasze koleżanki, nauczycielki, tak jak zrobiły to Ania i Karolina. Myślę, że o prawdziwej wartości szkoły świadczy postawa jej absolwentów, ich ciepłe wspomnienia i chęć powrotu w mury szkoły choćby na jedną, krótką chwilę.

W 1997 roku otrzymałam wychowawstwo w klasie biologiczno - chemicznej. Był to wyjątkowy zespół dynamicznych i niezależnych młodych ludzi. Praca z nimi wymagała przewartościowania moich wszystkich poglądów na rolę wychowawcy. Bo jak tu dojść do porozumienia z trzydziestką ludzi o silnych osobowościach, z których każdy uważał, że jest w klasie najważniejszy, a przynajmniej wyjątkowy. Myślę jednak, że cieszyłam się ich zaufaniem skoro zwracali się do mnie ze wszystkimi swoimi szkolnymi problemami, prosili o radę i pomoc w rozwiązywaniu konfliktów. Ja z kolei unikałam autorytarnych rozwiązań. Nie narzucałam im swojej woli, raczej doradzałam i wysłuchiwałam wszystkich stron, ponieważ widziałam, że czasami chcą się po prostu wyżalić. Niekiedy podpowiadanie gotowych rozwiązań jest zbytnim zadufaniem dorosłych w swoją nieomylność. Są bowiem wartości, których nikomu nie możemy przekazać, bo każdy musi dojść do nich sam i to nieraz bardzo żmudną pracą. Po dwóch latach konflikty nagle ucichły i okazało się, że uczniowie zaakceptowali swoją indywidualność, nauczyli się współpracować i zaprzyjaźnili się ze sobą. Muszę przyznać, że byłam pełna uznania dla ich kreatywności, że cieszyły mnie ich przyjaźnie. Trwają one do dzisiaj, chociaż moi uczniowie studiują w różnych szkołach wyższych.

Patrząc z perspektywy czasu z sentymentem wspominam moich uczniów, wspólne wyjazdy na zielone szkoły: do Kazimierza, na Roztocze, na Polesie, wyjścia do kina czy teatru. Nigdy nie zawiedli mojego zaufania, chociaż zawsze podkreślali swoją niezależność. No cóż, specyfika młodości. Pamiętam wspólne wędrówki po szlakach przerywane radosnym „Sorko, sorko niech sorka zobaczy jakie super...”, „a sorka widziała”. Pamiętam mozolne wspinanie się na Górę Bukową i nużący, z powodu paskudnej pogody, szlak wokół Kazimierza i Męćmierza. Razem marzliśmy w schronisku w Józefowie i złościliśmy się z powodu zimnej wody. Czasami zabierali mnie w miejsca, które ich szczególnie zachwyciły (w Kazimierzu), albo, które chcieli koniecznie zobaczyć (cmentarz żydowski w Józefowie albo rozrywkową część Okuninki nad Jeziorem Białym). Razem z nimi wysłuchiwałam prelekcji przewodników na tematy ekologiczne na zielonych szkołach i podobnie jak oni odkrywałam zupełnie nowe oblicze otaczającej mnie przyrody.

Każdy z nich zajmuje szczególne miejsce w mojej pamięci. Każdy kojarzy mi się z jakimiś wydarzeniami lub cechą charakteru. Wiola i Agnieszka z niezwykłym wdziękiem i delikatnością, Karolina, Dorota i Agnieszka z dynamizmem i operatywnością, jeszcze inna Agnieszka z niezwykłym spokojem i chęcią pogodzenia wszystkich skłóconych, czwarta Agnieszka z poezją i poszukiwaniem swego ideału. Ewelina z cudownymi włosami i fenomenalnymi nogami, które nie wiedzieć czemu ciągle ukrywała w spodniach. Kamilę pamiętam za jej piękny uśmiech i skromność. Pamiętam też Anię, buntowniczą miłośniczkę rockersów, która pomimo dużej urody robiła wszystko żeby ukryć to przed całym światem pod czarną, skórzaną kurtką. Magda, która zawsze podkreślała niezależność swoich poglądów, choć nieraz przypłacała to ostracyzmem klasy. Wielka, w dosłownym znaczeniu, trójca: Maciek, Sylwek i Rafał, chłopcy, którzy zawsze chodzili wszędzie razem, grali w kosza i czarowali panie w bibliotece. Sebastian, zwany Pimpkiem, Łukasz i Piotrek często grywali razem z nimi, dlatego też wkrótce stworzyli dość zwartą grupę przyjaciół i wraz z Karoliną, Dorotą i Agnieszką do tej pory utrzymują zażyłe kontakty. Pamiętam też o Małgosi, która fascynowała się karate nawet wtedy, gdy zdrowie nie pozwalało na forsowne ćwiczenia. Z sentymentem powracam pamięcią do Adama, który chociaż „wolał czasami uczyć się w domu” jednak zaskoczył wszystkich dobrym przygotowaniem do matury. Przypominam sobie słowa pani wice-dyrektor, która zawsze powtarzała, że to taki zdolny chłopiec. Przemka pamiętam za niekonwencjonalne, aczkolwiek trafne, wypowiedzi i taki professional look, który krzepł w miarę upływu czasu. Potem dowiedziałam się, że chłopak bodajże od drugiej klasy liceum sam zarabiał na swoje kieszonkowe pracując jako przedstawiciel handlowy. Andrzej i Zbyszek, bliźniacy, wciąż budzili we mnie poczucie winy, że ich nie rozpoznaję. O moim stresie może zaświadczyć pewne zabawne wydarzenie. Kiedy w dniu swoich osiemnastych urodzin podeszli do mnie z tortem ja zadałam tradycyjne pytanie „no, dobrze, ale, który z was... ma dzisiaj urodziny?” Chłopcy taktownie przemilczeli to pytanie, ale cała klasa nie mogła się wychichrać przez co najmniej kwadrans. Z sympatią wspominam też energiczną Magdę i jej cichą przyjaciółkę Beatę, w której jednak tliła się olbrzymia pasja, bo ku mojemu zaskoczeniu zdała na AWF w Warszawie. Pamiętam też wspaniałe rysunki Damiana, który zawsze znajdował czas na doskonalenie swojego warsztatu i kolegów, którzy zaglądali mu przez ramię. Z ogromnym sentymentem wspominam też Kasię oraz dwie Anie, które zawsze były doskonale przygotowane do zajęć, a w wolnym czasie działały wraz z Kamilą jako wolontariuszki w KSM-ie. Ideały nie dziewczyny!

Myślę, że miałam duże szczęście spotkać takich ludzi jak moi uczniowie. Trzymam za nich kciuki, aby również ich dorosłe i odpowiedzialne życie było pełne szczęścia i sukcesów nie tylko zawodowych. Cóż mogę dodać jeszcze od siebie chyba tylko „dziękuję”, za to, że byliście naprawdę mądrymi i wartościowymi ludźmi i mam nadzieję, że płomień, o którym wspomina w motto Św. Augustyn, rozpalony w waszych umysłach tu w tej skromnej szkole, będziecie pielęgnować przez całe życie.